De eerste shutdown van 2026. Ik voel zoveel spanning dat ik vast zit in mezelf. Ik hoor de gedachten wel:
“Neem een douche.”
“Eet wat.”
“Maak een ommetje.”
Maar ik doe er niets mee. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat het me niet lukt.
De oorzaak? Dat morgen alles weer begint na de rust rond de feestdagen. De échte oorzaak? Dat ik in die onrustige week bij het UWV langs moet. Ik zie er tegenop om mijn verhaal wéér te moeten vertellen. Om kritisch onder de loep te worden genomen. Om wéér die innerlijke strijd vanbinnen te voeren: het losergevoel dat naar boven komt vs. mijn verstand dat me verzekert dat ik het verhaal van een doorzetter aan het vertellen ben, níét dat van een loser.
Dan is er nog de onzekerheid rond de beslissing: kan ik op dezelfde weg verder of wordt er met de beslissing een gat in geslagen? Verlies ik mijn steun? Nee, vast niet. Toch?
Wat me verdrietig maakt, is dat ik na tien jaar nog steeds denk: “Waarom heb ik die shutdown nu wéér niet weten te voorkomen?!!” Het wil maar niet lukken om mild voor mezelf te zijn. Ik heb geleerd wat ik kon en dat voldoende toegepast. Dat de spanning onvoldoende afneemt, is NIET mijn schuld. Accepteren dat het een paar dagen heel zwaar zal zijn, helpt meer dan druk op mezelf zetten om een manier te vinden om het kosten wat kost te voorkomen.
Ondertussen zeurt mijn hoofd dat “dit niet op een creatief blog hoort.” Hallo innerlijke criticus, vind je het weer eens niet goed genoeg? Jammer voor je. Het is mijn blog met mijn verhaal en het is toevallig wel mijn creativiteit die me helpt de balans wat te herstellen. Door de chaos in mijn hoofd over te brengen op papier, patroontjes te tekenen en meer vierkantjes te knippen dan ik nodig heb.
Het zorgt ervoor dat ik uiteindelijk toch onder de douche stap en wat eet. Heb je nu nog wat te zeggen innerlijke criticus? Nee, dat dacht ik al. Deze ronde win ik.
Welcome to 2026
The first shutdown of 2026. I feel so much tension that I feel trapped in my own body. I notice thoughts like:
“Take a shower.”
“Eat something.”
“Walk around the block.”
But I’m not responding. Not because I don’t want to, but because I can’t.
The reason? After the peaceful holiday season, tomorrow the world will start turning again. The real reason? While I’m busy adjusting, I have to visit UWV, the Dutch government agency responsible for unemployment and disability benefits. I’m dreading telling my story again, having it critically scrutinized, and I’m not looking forward to facing the internal struggle of feeling like a loser vs. my mind reassuring me I’m telling the story of a fighter, nót a loser.
Then there’s the insecurity about the decision: can I continue on the same road or will the decision block it? Will I lose my support? No, probably not. Right?
What makes me sad is that after ten years I’m still thinking: “Why didn’t I manage to prevent this shutdown?!!” Why am I still so hard on myself? I learned and did what I could. If I still feel too much tension, that does not make it my fault. I find it more helpful to accept the next few days will be hard than to pressure myself to find a solution at all costs.
In the meantime my head tells me that “this doesn’t belong on a creative blog.” Hello inner critic, do you think it’s not good enough? Well, too bad. It’s my blog, my story and as it happens it’s my creativity that helps me restore some balance. By making the chaos in my head come to life on paper, drawing patterns and cutting more paper squares than I need.
Eventually, I did take that shower and ate something. Is there anything else you’d like to say inner critic? No, I didn’t think so. I won this round.