Als ik aan 2025 denk, voel ik tranen in mijn ogen branden. Was het een goed jaar?
Ja.
Nee.
Het ligt eraan in welke stemming ik ben.
Ik heb mijn blog Ilse Creates genoemd, omdat ik graag dingen maak en omdat ik nog steeds probeer een leven te creëren dat bij me past. Het is ondertussen tien jaar geleden dat ik de diagnose autisme kreeg en hoewel ik enorm ben gegroeid, voelt mijn leven nog te vaak alsof ik kriebeltruien draag die veel te groot of te klein zijn.
Ik heb deze quote van Mary Oliver eens uit een tijdschrift gescheurd:
“Things take the time they take, don’t worry.” (Het kost de tijd die het kost, maak je geen zorgen.) Ik heb het papiertje ingelijst om mezelf eraan te herinneren rustig te blijven, geduld te hebben en truien te blijven passen tot ik comfortabele heb gevonden.
In 2025 heb ik er meer dan ooit aangehad, maar aan het einde van het jaar hangt er toch maar weinig in de kast. Ik vind maar niet wat ik zoek en daar word ik verdrietig van, maar… Ik moet toegeven dat wat er hangt wel van betere kwaliteit is. Je zou zelfs kunnen zeggen dat 2025 een van de beste jaren van mijn leven is geweest, omdat ik nee heb durven zeggen tegen alles wat niet bij me paste. Ik vind het gewoon moeilijk om blij te zijn, omdat zoveel belangrijke dingen nog ontbreken – zoals werk.
Ik weet dat ik er nog niet klaar voor ben en geduld moet hebben, maar het is moeilijk om mezelf niet onder druk te zetten als ik in gedachten honderd niet-bestaande mensen naar me zie wijzen die roepen:
“Je doet niet genoeg!”
“Je doet het niet goed!”
“Heb je er wel eens aan gedacht om…”
“Als je dit of dat zou doen, dan had je nu…”
“Schiet op! Je bent 36 en hebt nog vrijwel niets bereikt!”
Niet-helpende gedachten die ervoor zorgen dat ik me onbegrepen, bang en eenzaam voel.
Het heeft maanden geduurd voor ik aan mijn blog begon. Een deel van me wist niet zeker of ik het wel wilde en ik kreeg mezelf niet overtuigd het gewoon eens te proberen. Bang voor nog meer teleurstelling – nóg een trui die ik weer uit zou moeten trekken. Of, erger, dat ik ‘m gewoon zou blijven dragen omdat ik de kracht niet meer had om ‘m uit te trekken. “Ik moet toch wat.” Dat vond en vind ik niet oké.
Ik begon weer te schrijven toen een vriend een foto deelde van een tekening van zijn zoontje. Hij had een kerstkrans getekend die een glimlach op mijn gezicht toverde. Een simpele, niet-perfecte tekening die met plezier was gemaakt. Het herinnerde me eraan waarom ik graag dingen maak: om mijn gevoel de ruimte te geven, tot rust te komen en me weer goed te voelen.
Ik besefte dat zijn zoontje geen idee had dat hij me had geïnspireerd en dat ik dat niet erg vond. Ik dacht: misschien is het tijd om mijn verhaal en kunst te gaan delen. Wie weet inspireert het iemand zonder dat ik het besef.
Reflecting on 2025
When I think about 2025, I feel tears burning in my eyes. Was it a good year?
Yes.
No.
It depends on the mood I’m in when looking back.
I named my blog Ilse Creates because I love to make things and because I’m still trying to create a life that suits me. I’ve been on the autism spectrum for ten years now and even though I’ve grown a lot, my life still feels like wearing itching jumpers that don’t fit right.
I once ripped this quote by Mary Oliver out of a magazine:
“Things take the time they take, don’t worry.” I framed it as a constant reminder to calm down, be patient and never stop trying on different jumpers to find comfortable ones.
In 2025 I’ve tried on more than ever, but at the end of the year I still find myself staring at a nearly empty closet. I just can’t seem to find what I’m looking for and it makes me sad, but… I have to admit that what’s in it is of much better quality. You could say 2025 has been one of the best years of my life, because I kept everything out that didn’t suit me. It’s just hard to be happy, because so many important things are still missing – like work.
I know I’m not ready, I know I have to be patient, but it’s hard to stop pressuring myself when I see hundreds of non-existing people in my head all pointing at me saying:
“You’re not doing enough!”
“You’re doing it wrong!”
“Have you ever thought of…”
“If only you did this or that, you would have…
“Hurry up already! You’re 36 years old and you have accomplished nothing!”
Unhelpful thoughts that make me feel misunderstood, scared and lonely.
It took me months to finally start my blog. Part of me wasn’t sure I wanted this and even though I knew there was only one way to find out, I couldn’t convince myself to try. Scared it would be another jumper I had to get rid of. Or, worse, that I would continue to wear it anyway, because I didn’t have the strength to take it off anymore. “Fine, I’ll do this then.” I was and am not ok with that.
I started writing again when a friend send me a picture of his son’s drawing of a Christmas wreath. It made me smile, because it was simple, wonky and made with joy. It reminded me why I love to create: to express myself, to calm down and feel good again.
I realised the little one had no idea he had inspired me and I didn’t mind. I just thought: maybe it’s time for me to start sharing my story and my art. Maybe it’ll inspire someone while I’m not aware of it.