Honderdtwaalf

De situatie liet me niet los. Voor mijn mentale gezondheid was het belangrijk dat er tijdig, duidelijk en respectvol werd gecommuniceerd.

Ik probeerde mijn aanspreekpunt en een andere leidinggevende uit te leggen waarom de gebeurtenissen zoveel impact op me hadden gehad. Ik deelde bijvoorbeeld dat ik was opgegroeid in een gezin waar weinig ruimte voor emotie was geweest en dat het daarom extra gevoelig lag als er geen ruimte voor gevoelens werd gemaakt. Bij hen vond ik enig begrip. Ze wilden doen wat binnen hun mogelijkheden lag, maar daarmee verdwenen mijn angst en onzekerheid niet.

Bij mijn jobcoach durfde ik mijn zorgen volledig te uiten. Ik vertelde hem in vertrouwen dat ik last kon krijgen van suïcidale gedachten als ik te veel stress ervaarde. Ik verzekerde hem dat ik er goed mee had leren omgaan, maar dat dat niet betekende dat ik het acceptabel vond om door onnodige stress vaker met code rood te maken te krijgen.

Hij reageerde begripvol, maar toch hield ik een ongemakkelijk gevoel aan het gesprek over. Het leek alsof hij schrok van wat ik vertelde en niet goed wist wat hij ermee aan moest. In plaats van zijn ongemak te benoemen, bleef het stil.