Zeven

Na alles wat ik heb meegemaakt, heb ik er toch nog steeds begrip voor dat mensen afhaken, hoeveel pijn het iedere keer ook weer doet. 

Wie lukt het in onze drukke wereld nog om tijd en aandacht te hebben voor ANDERS? Tijdens een kennismakingsgesprek lijkt het niet zo ingewikkeld, maar ga het op een gemiddelde werkdag maar eens toepassen. Hoe maak je tussen je normale werkzaamheden, afspraken, telefoontjes en e-mails tijd om iemand écht even te zien en te horen? Wie heeft er nog ruimte in zijn hoofd om niet op de automatische piloot te reageren, maar eerst even na te denken vóór die een instructie geeft? 

Ik heb de neiging te zeggen: niemand.

Tegelijkertijd hoop ik dat er ergens een plek is waar iemand rondloopt die het een periode wél lukt om goed te investeren, want daarna neemt mijn behoefte aan begeleiding af en zit ik misschien wel goed tot de dag dat ik met pensioen mag. Is het de investering dan niet waard?