Tweeënveertig

2019

Gesprek met de gemeente over een indicatie om begeleid te mogen wonen.

Uitleggen dat ik mijn leven maar niet op de rit krijg. Geïsoleerd zit. Hoe goed het me zou doen om gelijkgestemden om me heen te hebben, dagelijks bij begeleiding terecht te kunnen, een periode wat ontzorgd te worden.

Dat ik het tot nu toe alleen had gered, wilde niet zeggen dat het niet zwáár was geweest.

“Nee, jij bent geen gevaar voor jezelf en je veroorzaakt geen overlast voor je omgeving.”

“Weet je wel hoe duur zo’n traject is?!”

“Je bent een interessante casus die we zeker gaan bestuderen. Wie weet kunnen we het in de toekomst anders doen.”

Auw

De begeleidster keek me spijtig aan.