Honderdeenentwintig

Mijn psycholoog was van mening dat ik mijn baan kon behouden en bood aan met mijn jobcoach en aanspreekpunt in gesprek te gaan. Ik was verbaasd dat ze er allebei meteen voor open stonden en nog verbaasder dat de afspraak op korte termijn werd gepland. Het gaf me hoop. Misschien had ze gelijk.

Hoewel ik met mijn psycholoog had afgesproken dat zij mij later zou vertellen wat ze hadden besproken, kwam mijn jobcoach na het gesprek toch meteen naar me toe. Hij vertelde luchtig dat de werkgever wat dingen kon aanpassen, maar dat hij zelf niet inzag wat hij anders kon doen. Hij keek me onzeker aan terwijl hij me op het hart drukte dat ik het echt moest aangeven als hij iets anders moest aanpakken.

Ik staarde hem aan. Meende hij dat nou serieus? Ik vertelde hem al bijna een jaar wat er mis ging, wat dat met mij deed en welke verandering ik nodig had. Als hij me nu nog niet begreep, waarom had hij dat dan niet tegen mijn psycholoog gezegd? Het voelde alsof hij vond dat ik nog harder mijn best moest doen, terwijl ik me net overvraagd had ziekgemeld.