Honderdtwee

De relatiemanager stelde voor de leidinggevenden uit te nodigen voor een presentatie over autisme op de werkvloer, speciaal gericht op mijn behoeften. Hoewel ik het een goed idee vond, was mijn eerste gedachte: waarom nu pas? Voor mijn gevoel was het namelijk al te laat.

De teamleider stond ervoor open, wat me nog even wat hoop gaf, maar toen de agenda’s erbij werden gepakt en er over 6-8 weken pas ruimte voor bleek te zijn, zakte de moed me in de schoenen. Wat moest ik ondertussen doen? Het maar gewoon vol zien te houden?

Ik voelde me niet meer veilig. Mijn hersenen trokken alles in twijfel. Vandaag werd dit gezegd, maar morgen kon het toch weer anders gaan. Het voelde alsof ik geen controle had en nergens op kon rekenen. Vóór iedere werkdag draaide mijn maag zich thuis al om. Waar werd ik deze keer weer mee verrast?