Honderdzeventien

De cursus werd vanaf het begin gepresenteerd als iets wat ik gedaan moest hebben, maar prima kon wachten. Het was niet meer dan een formaliteit. Ik schrok toen ik tijdens de cursus ontdekte dat de leidinggevenden me een taak hadden gegeven die ik officieel niet had mogen verrichten. Ik besefte dat ik in een lastige positie terecht had kunnen komen. Als de overheid onverwacht was komen controleren, had ik moeten kiezen tussen eerlijk antwoord geven en loyaal zijn aan mijn werkgever.

Het voelde alsof er tegen me was gelogen. Leidinggevenden hadden belangrijke informatie achtergehouden. Als ik het had geweten, had ik die taak nooit geaccepteerd. Voor mij zijn regels belangrijk. Ik kan er al last van hebben als ik door rood loop, terwijl er geen verkeer aankomt. Mijn collega’s leken zich gemakkelijk neer te kunnen leggen bij de mentaliteit “dat het waarschijnlijk toch nooit zou gebeuren.” Ik niet. Ik lag er wakker van.

Ik besprak de situatie met mijn jobcoach. We gingen samen in gesprek met mijn aanspreekpunt. Hij gaf toe dat niet alles goed was geregeld, maar dat er aan verbetering werd gewerkt. Terwijl hij praatte, keek hij alleen mijn jobcoach aan, alsof ik niet aan tafel zat. 

Er volgde geen excuses. Er werd niet toegegeven dat er informatie was achtergehouden en ook niet dat ik had mogen beslissen of ik bereid was geweest de taak wel of niet uit te voeren.

Mijn vertrouwen brokkelde nog verder af. Weer begon ik alles in twijfel te trekken. Als ze dit hadden verzwegen, wat wist ik dan nog meer niet?