Tweeënzestig

Ik probeer de weg naar mijn verhaal terug te vinden, want ik ben er nog niet. 

Is het ook goed als dat niet meteen lukt Ilse? Want er gebeurt zoveel. Het komt eruit zoals het eruit komt, weet je nog? Neem je tijd.

Ik weet niet wat ik meemaak. 

Het was een grapje. 

Jobcoach: ik kan je niet beloven dat ik alles zal lezen, maar dat is ook niet de verwachting, toch?

Ik: nee, het is de bedoeling dat je mijn talent ziet.

Even later besloot ik er met verrassend veel zelfvertrouwen overheen te gaan, want ik kon zijn opmerking niet goed hebben. 

Ik vermoed dat hij mijn verwachtingen wilde temperen, omdat ik had gezegd dat ik ondertussen 60 stukjes had geschreven. Klonk als veel werk om ze allemaal te lezen. Mijn hoofd was al begonnen met zeuren dat het te veel was – dat ik te veel was. Ja? Zullen we dat eens testen? Ik las 20 stukjes in 10 minuten. Als iemand dat wekelijks deed, kon die mijn blog in 3 weken lezen. Hoezo te veel? Mijn hoofd had er niks meer tegenin te brengen.

Ik: ik voorspel dat je niet zult kunnen stoppen met lezen, zo goed is het, en dat je het met je collega’s zult willen delen.

Hij: we zullen zien.