Vijfendertig

Ik hoor het nog steeds.

Aanspreekpunt, lachend: 

“Hallo, ik weet dat je het vervelend vind als ik plotseling voor je neus sta, maar hier ben ik!” 

Met andere woorden: jouw grens komt mij niet uit, dus stap ik er overheen. Het valt toch wel mee met die spanning van jou? Aan de buitenkant is niets te zien!

Of een aanspreekpunt dat standaard binnenkomt met:

“Ik heb het toch zo druk vandaag!” 

Niet gehoord en gezien worden lopen als een rode draad door mijn leven. Hoeveel ruimte denk je dat ik voel om met iets te komen als iemand het gesprek begint met de boodschap: ik heb geen tijd?

Je zou denken dat in gesprek gaan voldoende was geweest om tot een oplossing te komen, maar met een andere opening binnenkomen, was geen optie. Ik moest maar leren begrijpen dat het zo niet was bedoeld.

De vraag waarom ik mijn werk nooit heb kunnen behouden doet pijn, want ik denk altijd dat iedereen denkt dat het aan mij ligt, dat het mijn schuld is.

Het is niet mijn schuld.