Zesenzeventig

Het duurde maanden voor ik iets hoorde. Tussendoor had ik een paar keer bij het uitzendbureau geïnformeerd, maar de werkgever had (nog) niets laten horen. Ik had het eerlijk gezegd al opgegeven toen ik toch nog werd uitgenodigd voor een gesprek.

Ik werd aangenomen, maar het duurde nog een tijd voor ik kon starten. Denk dat er tussen het sturen van de sollicitatiebrief en mijn eerste werkdag zo’n 8-9 maanden verstreken waren. Ik vond er wat van, maar heb mijn mond gehouden. Ging dat bij alle functies binnen de organisatie zo? Of was het aannemen van iemand met een beperking een leuk project voor erbij dat eigenlijk niet zo’n prioriteit had?

Het uitzendbureau beloofde van alles. Ik had een relatiemanager die me tijdig over mijn eerste werkdag zou informeren en er die dag bij zou zijn. Voor mij een enorme opluchting. Ik zou er deze keer eens niet alleen voor staan. 

Ze hadden van tevoren naar mijn behoeften gevraagd: vaste werkdagen en -tijden, duidelijke werkinstructies, een vast aanspreekpunt op de werkvloer, een rustige werkplek. Voor hen allemaal bekend, zou worden geregeld, geen probleem.