Zestig

Dag 11
Wakker om 00:30 uur. Een uur later sliep ik nog niet. Ik voelde mijn onrust, spanning, angst. Wat was er aan de hand? Het voelde als overprikkeling. Alsof mijn hersenen niet verwerkt kregen wat er allemaal gebeurde. Dat het zo’n 30 graden was in mijn slaapkamer hielp ook niet.

Het was ook niet niks. De veranderingen in mijn gedrag maakten me nieuwsgierig. Emotioneel ook. Na 1,5 jaar ziektewet voelde ik mijn batterijen nog niet opladen. Soms leek het even goed te gaan, maar dan toch weer niet. Dat ik voorzichtig verandering begon te voelen gaf me hoop. De dosis mocht nog omhoog. Hoe zou ik me voelen als ik bijvoorbeeld 6 weken op 75 mg zat? Wat was er dan mogelijk? Of werd ik uiteindelijk toch weer teleurgesteld?

Het bevestigde dat het niet aan mij lag. Mijn hersenen konden blijkbaar op eigen kracht niet meer de stofjes maken die nodig waren om écht op te kunnen knappen. Ik had er goed aan gedaan antidepressiva te proberen.

01:30 uur
Ik besloot op te staan, even wat te drinken, te schrijven. Ik merkte op dat ik honger had. De gedachte dat het zo’n gedoe was om mijn beugel eruit te halen en mijn tanden opnieuw te poetsen weerhield me er niet van iets te eten. Zelfs niet midden in de nacht. Ik was ook opvallend rustig. Niet in paniek omdat ik een nacht niet door had geslapen en dat de volgende ochtend waarschijnlijk zou merken. Nee, rust vanbinnen, terwijl ik dacht: “Dan doe ik morgen rustig aan en ga ik vroeg naar bed.”

Huh? Wie ben ik?

Rond 03:00 uur viel ik weer in slaap en sliep ik nog tot 06:00 uur. Niet slecht. Kon erger.

08:00 uur
Het was fijn om wat ik had ervaren met mijn psycholoog te bespreken. Mijn blijdschap, opluchting en hoop te delen. Te kunnen zeggen dat ik, toen mijn jobcoach aangaf niet te kunnen beloven dat hij mijn blog helemaal zou lezen, met een knipoog en verrassend veel zelfvertrouwen had gezegd: ik voorspel dat je niet zult kunnen stoppen met lezen, zo goed is het, en ik denk zelfs dat je de link met je collega’s gaat delen. “We zullen zien”, antwoordde hij.

09:30 uur
Na de afspraak met mijn psycholoog ben ik even de stad in gelopen, maar ik voelde al snel dat het eigenlijk te veel was, dus keerde ik terug naar huis.

Het blijft lastig. Accepteren dat ik meer wil doen dan ik kan. Geduld Ilse. Geduld en vertrouwen.