Zevenenvijftig

Dag 9
07:45 uur
Je moet stoppen Ilse.
Stoppen met schrijven.
Je hebt een douche nodig.
Eten.
Je volgende dosis.
Kom op, je kunt het. Je kunt het, ik geloof in je.

10:00 uur
Gelukt.
Hallo wereld, ik ben vandaag bereikbaar.
Ik kan niet voorkomen dat ik op het telefoontje wacht.
Mijn hoofd blijft ermee bezig.
Ik verbind mijn koptelefoon met mijn telefoon, muziek aan.
Groenten snijden.
Ik had bedacht dat ik een quiche wilde maken.
Het werd misschien wel 32 graden vanmiddag, dus zou mijn woning langzaam in een broeikas veranderen.
Ik had toch zin in een warme maaltijd straks, die verdiende ik, maar ik had geen zin om tegen de avond in een hete keuken te koken.
Bij de oven hoef ik niet te blijven staan.
Zet je de oven nog aan als het binnen 29-30 graden is geworden?
Ja, ik wel.

11:30 uur
Herhaalrecept regelen.
Draagkracht om in de wacht te staan had ik eigenlijk niet.
Ik probeerde de terugbelfunctie op de website uit.
Nog nooit gedaan.
‘Laat een terugbelverzoek voor de assistente achter.’
Ja, maar wat moest ik dan zeggen? Welke informatie had zij van mij nodig?
Het voelde als gokken. Ik deed maar wat:

Hallo, ik vraag me af of mijn vorige huisarts mijn medisch dossier inmiddels met jullie heeft gedeeld? Ik vraag het omdat ik een herhaalrecept nodig heb en ik niet weet of ik met die aanvraag al bij jullie terecht kan. Gevolgd door mijn naam, geboortedatum, telefoonnummer.

Was het zo goed?
Er verscheen een bericht in de chat: wilt u doorgaan?
Uh? Ja?
Ondertussen ging ik iets anders doen.
Toen ik weer keek, was het gesprek afgesloten. Uh, dus het was de bedoeling dat ik naar het scherm bleef kijken en iedere keer op ja klikte tot ik werd gebeld?
Verwarrend
Niet-helpend
Het idee was dat ik rustig naar mijn eigen muziek kon luisteren terwijl ik wachtte i.p.v. ‘er zijn nog zoveel wachtenden voor u’ waar ik stress van kreeg.
Wat betekende ‘gesprek afgesloten?’ Was mijn bericht verdwenen? Of stond ik op een lijstje en werd ik vanmiddag nog gebeld?

12:00 uur
Mijn telefoon ging.
Energieleverancier. (Yes!)
Ik kwam even niet uit mijn woorden, maar wist me te herpakken. Zo’n telefoontje kwam toch onverwacht, dus schrok ik. Daar kon ik niets aan doen.
Mijn verwachting kwam uit. Het was zo’n standaard welkomstgesprek waarin ze wat gegevens wilden controleren. Fijn voor mij, want redelijk voorspelbaar. Ik had alleen de benodigde info niet paraat. Wat was de einddatum ook alweer? Ik nam de tijd om mijn oude contract erbij te pakken – een gedragsverandering. Normaal had ik dat bij de overstap al naast mijn telefoon gelegd, om maar op zoveel mogelijk scenario’s voorbereid te zijn.
Geduldig beantwoordde ik al zijn vragen, maakte hem even aan het lachen, wat ik best een prestatie vond en hing opgelucht op. Het was geregeld. Weg spanning.

14:00 uur
Bellen met mijn oude praktijk.
Mijn medisch dossier was overgedragen.
Ze konden niets meer voorschrijven.
Mooi.
Weg verwarring.
Nog drie stappen te gaan. De nieuwe praktijk bellen, wachten op het afhaalbericht van de apotheek en mijn recept ophalen.
Drie stappen.

Dacht ik.