Honderdnegen

Hoe vervelend ook, met wat verwarring kon ik wel omgaan. Waar ik meer last van had, was dat de communicatie niet altijd goed op mij werd afgestemd.

Zo waarschuwde mijn jobcoach me vanaf het begin dat ik geen producten mee naar huis mocht nemen. Mijn voorganger was blijkbaar om die reden ontslagen. Een goedbedoelde waarschuwing, maar voor mij was die overbodig. Om de een of andere reden bleef mijn jobcoach de boodschap toch herhalen. Zonder dat hij het doorhad, wakkerde hij zo een angst aan waar ik eerst geen last van had gehad.

Toen ik op een dag merkte dat er een colablikje was verdwenen, sloeg de paniek direct toe. Wat als er werd gedacht dat ik het had gedaan? Trillend besloot ik de dame op kantoor in vertrouwen te nemen. Zij ving me op en zou de situatie met de directeur bespreken. Een uur later kwam mijn aanspreekpunt lachend naar me toe: “Geen zorgen, ik was het! Ik had een gekoeld blikje nodig en ben het vergeten te vervangen!” Lachend liep hij weg, mij verbijsterd achterlatend.