Zestien

Het werkt in mijn voordeel dat ik dit vaker heb meegemaakt. Ik weet dat ik eruit kom. De storm gaat liggen. Het klaart op. Ik weet alleen niet wanneer. Hoeveel tijd het deze keer kost. De paniek is er niet minder om. 

Wat als de wereld me nodig heeft? Gemiste oproepen van mijn nieuwe energieleverancier. Ik voel me onnodig schuldig. Sorry, maar dit kan ik nu echt even niet. Als het belangrijk is, hoop ik dat je mijn voicemail beluistert en een bericht achterlaat. Dan kom ik in actie. Zo niet, ga ik ervan uit dat het kan wachten tot ik me beter voel. In gedachten hoor ik mensen mopperen dat ik ‘zo slecht bereikbaar ben’. Momenten waarop ik me afvraag hoeveel begrip er in de wereld werkelijk is voor iemand zoals ik.

Belangrijker: wat als ik iets nodig heb? Mijn medicatie begon op te raken. Pinksteren kwam eraan. Op tijd bestellen was belangrijk. Ik wilde eigenlijk bellen om meteen te kunnen vragen of ze mijn dossier ondertussen binnen hadden? Het lukte me mijn telefoon te pakken, maar niet de spanning van de wachtrij te verdragen. De volgende dag hetzelfde verhaal. Was dat erg? Nee, maar het bleef moeilijk om te accepteren dat iets wat op een goede dag simpel was opeens onmogelijk was geworden. Trillend vroeg ik het recept online aan. Hoe ik het ga ophalen, weet ik nog niet. Hoeft ook niet. Voor nu ben ik blij dat ik het nog in me heb om te doen wat echt nodig is.