Vijftien

Maandag belandde ik weer eens op de bodem van de put. Deze keer kost het me erg veel moeite om eruit te klimmen. Ik zie het gewoon niet meer zitten.

Het gesprek met mijn jobcoach was goed. Hij had gelijk. Ik heb er alleen maar waardering voor dat hij het goed heeft gezien. Ik kan het (nog) niet aan om naar een nieuwe werkervaringsplek of vrijwilligerswerk te zoeken. Zijn voorstel om een ander pad in te slaan luchtte enorm op.

En het maakte verdriet los.

Ongekend veel.

Zoveel dat ik het na vijf dagen nog niet volledig heb gevoeld.