Drieëndertig

Sinds mijn afstuderen zijn er ondertussen 9 jaar verstreken. Ik heb 8 pogingen gedaan om een baan te vinden en te behouden in bijna net zoveel jaar. Verschillende keren (bijna) ziek geworden. Ik weet niet goed hoe te verwoorden wat het met me heeft gedaan.

Ik weet welke houding ik hoor te hebben. Het idee is dat ik een manier vind om positief te blijven en niet op te geven. Ik moet zelfverzekerd mijn kwaliteiten aan de wereld blijven presenteren. Ik moet met rechte rug, ondanks alles, trots kunnen zeggen: hallo, dit ben ik, dit heb ik nodig en ik ben een aanwinst, omdat… 

Maar wat het werkelijk met me doet? 

Om keer op keer deze boodschap te krijgen:

“We blijken toch niet aan jouw behoeften te kunnen voldoen, maar je bent een fijne collega en je levert kwalitatief goed werk. We weten zeker dat er ergens anders een plek voor je is.”

Maar als iedereen naar iemand anders blijft wijzen, is er dus geen plek.