Tweeëndertig

Mensen vroegen wel eens hoe het was om de diagnose te krijgen. Ik antwoordde dan dat het vooral een opluchting was. Bevestiging dat het niet aan mij lag. Mijn gevoel dat ik anders was dan anderen klopte. 

Tien jaar later zie ik het óók als het begin van een rouwproces waar geen einde aan lijkt te komen.

Ik blijf verliezen.