Zesenvijftig

Ik bleef bellen, langsgaan, proberen.

Hopen. 

Want ik had zo’n behoefte aan steun.

Ik had emotioneel honger.

Alsof ik naar de winkel ging voor een product dat tijdelijk niet verkrijgbaar was, in de hoop dat ik het ooit zou vinden, om er na jarenlang therapie achter te komen dat er eigenlijk had moeten staan: niet in productie.

Het was er niet.

Het is er niet.

En ik weet niet waarom.

Ik heb alleen een vermoeden.