Achtenvijftig

Dag 10
De dag waarop ik écht merkte dat er door de medicatie iets begon te veranderen.

05:40 uur
Ik zag dat ik 4 nieuwe appjes had. Innerlijk conflict. Ik was nieuwsgierig, maar voelde geen ruimte voor eventuele teleurstelling. Normaal won mijn nieuwsgierigheid het, keek ik toch, maar vandaag niet. Het lukte om te wachten tot ik weer ruimte voelde – ‘s middags.

09:15 uur
Onderweg naar de kapper ging ik bijna onderuit op een stuk ongelijke stoep. Ik schrok, kon nog net op tijd de reling naast me vastpakken. Een vrouw die het zag gebeuren keek geschrokken mijn kant op. Weer verbaasde mijn reactie me. Normaal had ik het erg gevonden dat ik een ander ongemak had bezorgd. Ik voelde het nog wel, de neiging me er verantwoordelijk voor te voelen, “sorry, ik ben oké” te stamelen, maar ik deed er niets mee. Ik lachte en liep door. De vrouw zag dat ik oké was en fietste door.

10:00 uur
Bij de kapper liep ik ook anders naar binnen. Ik wist dat er een vraag kon komen, zoals: wat voor werk doe je? Ik voelde de knoop in mijn maag wel, maar ik dacht ook: als die komt, red ik me wel. 

Huh? Wie ben ik?