Negenenvijftig

14:30 uur
Bellen met de nieuwe huisartsenpraktijk. Geduldig tekende ik cirkels op een blaadje om de spanning van het wachten beter te kunnen dragen. ‘U bent beller nummer 3.’ Dat bleef ik een tijdje.

Toen ik aan de beurt was, kreeg ik te horen dat ze mijn dossier nog niet hadden ontvangen. Oh. Huh? Ik zag voor me hoe het was verdwenen. Poef. Weg. De vriendelijke assistente gaf me een code en vroeg me nog eens de oude praktijk te bellen met het verzoek of ze het handmatig konden delen. 

14:50 uur
Bellen met de oude praktijk. Ik had bijna een tweede blaadje nodig voor m’n cirkels. Ik werd vriendelijk te woord gestaan. Of ze het handmatig kon delen wist ze niet, maar ze ging het uitzoeken en zou anders zelf even met mijn nieuwe praktijk bellen. Fijn, bedankt. Ik sta er in ieder geval niet meer tussen.

Ondertussen had ik mijn herhaalrecept nog steeds niet kunnen aanvragen, wat me niet lekker zat, maar ik besloot het op te geven. Mijn laatste flesje was nog niet helemaal leeg en na het weekend stond er een afspraak gepland. Pakte ik het dan wel weer op.

15:00 uur
Energie OP

Hoeveel mensen zouden naast we kunnen en willen staan zonder het van me over te  nemen? “Als het zoveel van je vraagt, doe ik het wel even.” Nee, want dan help je me niet. Je helpt me als je bevestigt dat ik het op mijn manier mag doen. Die is misschien niet altijd even elegant of efficiënt, maar dat maakt mij dus echt helemaal niks meer uit.