Dertien

“Hier zat je gewoon niet op je plek. Het overkomt iedereen weleens.”

Alsof het niets voorstelde.

Alsof het gemakkelijk was om het van me af te schudden en gewoon weer verder te zoeken.

Geen empathie voor het feit dat ik ondertussen de 30 was gepasseerd, nog in een studentenstudiootje woonde waar ik geen huurtoeslag kon aanvragen. Terwijl de huur steeg, daalde mijn lage inkomen nog meer omdat ik wéér in een uitkeringssituatie belandde.

Geen empathie voor het feit dat ik maar niet vooruit kwam in het leven. Alsof ik jaren na mijn afstuderen nog steeds met mijn diploma in de hand voor de ingang van de hogeschool stond. Terwijl mijn oud-klasgenoten promotie maakten, een huis kochten en een gezinnetje stichtten, liepen alle wegen voor mij dood.