Veertien

Terug naar nu

Dag vijf waarop ik niet mee kan doen. Woensdag lukte het nog om mijn jobcoach duidelijk te maken dat het slecht ging en dat het me misschien niet meer zou lukken zelf contact te maken. Ik was blijkbaar bang voor het scenario dat hij drie weken niets van me zou horen en dat als signaal opvatte dat het goed met me ging terwijl het tegendeel waar was. 

We spraken af dat hij contact zou maken als hij niets van me hoorde.

Vanaf het moment dat ik vanmorgen wakker werd, voelde ik hoe sterk de behoefte was dat iemand contact met mij maakte. Om het eens niet zelf te hoeven doen. Pijn die verlammend werkte. Toen ik merkte dat ik alleen maar op zijn bericht zat te wachten, besloot ik bij te sturen. Ik legde hem de situatie uit en zette vervolgens mijn telefoon uit. 

Het klinkt misschien gek, maar de zekerheid van alleen zijn met mijn pijn vind ik gemakkelijker te verdragen dan de onzekerheid die bij wachten komt kijken. Komt er een bericht? Wanneer? Wat staat er? Wat gaat het met mij doen? Kan ik dat nog dragen? En wat doet het met me als het daarna weer stil wordt en blijft?