Dertig

Op de hogeschool werd mijn roep om studievertraging niet gehoord. Ik werd wel vrijgesteld van het bijwonen van een aantal colleges – waar niet iedere docent begrip voor had. 

“Als je naar die colleges kunt, kun je ook naar die van mij!”

Ik ging ver over mijn grenzen om maar bij te blijven en aan verwachtingen te voldoen. Ik kreeg volop complimenten voor de cijfers die ik haalde, terwijl ik veel meer had gehad aan iemand die zag hoe ongelukkig ik was. Hoe ongezond het was waar ik mee bezig was.

Ik deed het op kracht die ik haalde uit pure woede en de overtuiging dat ik een betere toekomst verdiende. Ik deed het voor het meisje dat jarenlang huilend op haar kamer had gezeten en niet meer zag dan vraagtekens en een groot zwart gat als ze aan haar toekomst dacht. 

“Als niemand naar me omkijkt, moet ik het doen.” 
“Als niemand me laat voelen dat die van me houdt, moet ik tien keer zoveel van mezelf leren houden.”