Eenendertig

Voor mijn buitenlandstage in jaar 3 vertrok ik naar Londen. Het was eigenlijk de bedoeling geweest dat ik naar een dorpje in het noorden van Engeland zou gaan, maar dat bedrijf dacht me de begeleiding niet te kunnen bieden die ik nodig had – een boodschap die ik in de toekomst nog vaak zou krijgen.

Bij aankomst voelde ik me zo overweldigd dat het een aantal dagen duurde voor ik naar het einde van de straat durfde te wandelen. Ik maakte mijn wereld stapje voor stapje groter tot het me lukte om in de spits met het openbaar vervoer naar mijn stageplek te reizen en terug. In mijn vrije tijd trok ik er op mijn tempo op uit. Ik bezocht geen museum, maar één tentoonstelling binnen het museum. ‘s Ochtends of ‘s middags, nooit een hele dag. Zo hield ik het net vol.

Na 5 maanden kwam ik uitgeput terug naar Nederland. Voor mij was het duidelijk dat er meer aan de hand was, dus zette ik de stap naar een zelfstandig psycholoog. Daar werd ik eindelijk gehoord en gezien en kreeg ik de diagnose autisme.