Drie

Het nieuws kwam hard aan. Dat ik een tijd niet was geweest, wil niet zeggen dat ik niet iedere dag bezig was geweest met mijn terugkeer. Het kostte me drie gesprekken met mijn psycholoog om boven tafel te krijgen wat ik nodig had. Nog een gesprek waar mijn jobcoach bij aansloot. Ik had de moedige beslissing genomen voor medicatie te kiezen, wat óók gedoe had gegeven dat ik had overwonnen. Ik was er bijna.

Maar toen mijn jobcoach het plan voorlegde, trokken ze zich terug. Hoewel ik hun eerlijkheid waardeerde, deed het vooral pijn.

Alsof er plots een gigantisch rotsblok uit de lucht viel en me de weg versperde. Draai om. Loop terug. Begin opnieuw. Zoek een andere weg. 

Ja,uhm,datmagjeduseigenlijkechtnietmeervanmeverwachten,ikkannietmeer!

Deze keer kwam de boodschap niet van een werkgever, maar van een organisatie die er juist is voor mensen die (even) niet meekomen in de maatschappij. 

“Iedereen is hier welkom!” 

Zouden ze dat bij een volgend kennismakingsgesprek nog steeds zeggen? Of hebben ze van mij geleerd dat er ook mensen zijn die ze geen helpende hand kunnen bieden, hoe graag ze dat misschien ook zouden willen?