Twee

Mijn jobcoach stelde me meteen gerust. Ik ga met je verder. We geven niet op.

Ondanks dat ik hem vertrouw, weet dat hij eerlijk is, heb ik na een paar dagen toch de moed bij elkaar geraapt om te vragen of hij maandag niet alsnog afscheid van me kwam nemen? Bleven we echt een team?

Ik had te vaak meegemaakt dat begeleiders me bij tegenslag valse hoop gaven. “Geen zorgen! We gaan samen…” Goedbedoeld, maar er werd niet altijd actie aan die woorden verbonden. Het deed alleen maar meer pijn als een week later bleek dat ik eigenlijk werd losgelaten.

Deze keer niet.

Binnen een minuut stond het er al:

We blijven een team.

Ik weet dat ik het morgen nog eens mag vragen. En volgende week. Ik hoef de kracht om overeind te blijven – weerstand te bieden aan alle negatieve ervaringen die weer worden bevestigd – niet volledig uit mezelf te halen.

Is maar goed ook, want de bijwerkingen dragen kost al genoeg energie.