Drieënnegentig

De jobcoach die me tijdens werk poging #5 begeleidde, had zich een keer hardop afgevraagd of Acceptance & Commitment Therapy (ACT) iets voor mij was. Nadat ik me erin had verdiept en mijn enthousiasme had uitgesproken, zei ze dat we “af en toe wel een opdrachtje uit het boek konden doen.”

Nee, dat antwoord was voor mij niet goed genoeg.

Keer op keer liep ik tegen de grenzen aan van wat er binnen de begeleiding – die ik via de Wmo kon aanvragen – mogelijk was. Hoewel ik besefte dat iedereen z’n best deed, bleef ik met het gevoel rondlopen dat mijn hulpvragen niet helemaal werden gezien en beantwoord. Ik besloot zelf uit te zoeken of er een psycholoog was met kennis van autisme én ACT.

Ja, die was er, maar niet in mijn regio. Gelukkig bood videobellen uitkomst. Ik boekte een eerste afspraak en de keuze om met het traject te beginnen was daarna snel gemaakt.

Financieel vroeg het om een investering, maar daar liet ik me niet door tegenhouden. Via mijn zorgverzekering kwam ik niet in aanmerking voor een vergoeding en ik weigerde opnieuw een pgb-aanvraag te doen. Het was me de stress van een keukentafelgesprek, de administratie en de halfjaarlijkse evaluaties niet waard. Wat ik er hoogstens voor zou terugkrijgen, was een paar tientjes korting. Nee, ik investeerde héél graag in de vrijheid om zelf te kunnen bepalen wanneer het traject begon, waar het over ging en wanneer het eindigde. 

Nu, ruim vier jaar later, zijn we nog met elkaar in gesprek. Zonder haar hulp, en die van mijn huidige jobcoach, had deze blog niet bestaan.