Tweeënnegentig

Er volgen nog drie pogingen en ik kan jullie vertellen dat het ergste verhaal nog moet komen. Het beste verhaal overigens ook.

Maar ik neem even pauze, want het heeft nogal wat emotie losgemaakt.

Als ik mijn verhaal teruglees, heb ik moeite te geloven dat het werkelijk mijn verhaal is. Dat me dit allemaal echt is overkomen.

Hoe kan het dat ik ondanks al mijn inzet nog steeds werkloos op de bank zit – wéér ziek – zonder duidelijk perspectief? Kan iemand me dat uitleggen?