Eén

Het idee was om op een blog te laten zien wat ik maak, maar het loopt anders.

Ik wil mijn verhaal kwijt.

Om dezelfde reden waarom ik dingen maak. Om te verwerken en tot rust te komen.

Op de dag dat ik mijn eerste dosis antidepressiva nam, kreeg ik slecht nieuws. Mijn jobcoach vertelde dat ze op mijn vrijwilligerswerk toch tot de conclusie waren gekomen dat ze niet in huis hadden wat ik nodig had. Met andere woorden: ik was mijn plek kwijt. Na negen maanden hard aan mezelf werken, vallen, opstaan, weer vallen, kwam – vóór ik nog eens kon opstaan – de boodschap dat mijn jobcoach en ik opnieuw konden beginnen.

Passend werk vinden, voelt als een potje ganzenbord waar geen einde aan komt. Hoopvol met een dobbelsteen gooien, maar vroeg of laat toch weer op vakje 58 eindigen. Dood, terug naar start.