Honderd

Het betekende veel voor me om een vaste jobcoach te hebben. Ik hoefde me niet meer ieder half jaar zorgen te maken of de instantie die het financierde er nog wel toe bereid was. Mijn autisme werd vaak als onzichtbaar bestempeld, dus ik was altijd bang dat anderen besloten dat ik geen begeleiding meer nodig had.

Ik weet het nog goed. Het gebeurde een kwartier vóór we met z’n allen van het kerstontbijt zouden gaan genieten. Ik was in gesprek met een andere jobcoach die tussen neus en lippen door liet vallen dat hij de kandidaten van een andere coach ging overnemen. 

Mijn jobcoach.

Ik schrok, bevroor, liet niets merken. 

Dat kon toch niet waar zijn?

Ik nam mezelf automatisch in bescherming. Ik zei niets, vroeg niets en ging gewoon naar het ontbijt alsof er niets aan de hand was. Als ik mijn mond direct had opengetrokken, was er chaos ontstaan en die kon ik er niet bij hebben.

Later stuurde ik mijn jobcoach een e-mail waarin ik om opheldering vroeg. Vanwege capaciteitsproblemen bleek zij inderdaad op een andere locatie aan de slag te gaan. Ze had het me graag persoonlijk willen vertellen en was woedend op haar collega.

In de dagen erna kwam iedereen naar me toe. Iedereen wilde weten wat er was gebeurd en hoe het met me ging. Iedereen deed dat door me in de gang aan te spreken, terwijl ik onderweg was naar het toilet, of door onverwacht even bij me binnen te lopen, terwijl ik geconcentreerd aan het werk was. Niemand vroeg of het uitkwam. Of ik het wel prettig vond. Het maakte de situatie voor mij onbedoeld nog erger dan die al was.

Ik kon nauwelijks woorden vinden voor wat het écht met me deed. De manier waarop ik het te horen had gekregen. De boodschap zelf. Het kwam bovenop alles wat er al speelde. En alle ervaringen die al achter me lagen, maar waar niemand weet van had.

Mijn vertrouwen was in één klap weg. Mijn gedachten gingen terug naar het sollicitatiegesprek. Ik zag hoe enthousiast de teamleider had verteld dat iedere kandidaat één vaste jobcoach zou krijgen die meeverhuisde naar een volgende afdeling. Het werd verteld met een gezichtsuitdrukking die uitstraalde: “Kijk eens hoe goed we dit hebben geregeld!”

Ik werkte er nog geen twee maanden.