Honderdvijf

Ik zocht contact met de gemeente en maakte kennis met een vriendelijke man die de tijd nam om aandachtig naar me te luisteren. Zoals ik al had verwacht, was mijn verhaal anders dan de meeste verhalen die hij te horen kreeg. Ik vermoedde dan ook dat de kans klein was dat hij me aan werk zou kunnen helpen. Hij bracht me wel in contact met een jobcoach van een re-integratiebureau waarnaar hij vaker mensen verwees. Vol vertrouwen zei hij: 

“Ik weet zeker dat jij het goed met hem zult kunnen vinden.”

Tijdens het kennismakingsgesprek leek dat inderdaad het geval te zijn. Hij luisterde aandachtig naar mijn verhaal en vertelde dat hij al jaren mensen met een autismeprofiel naar werk begeleidde. Toen ik uitlegde dat ik overwoog voor ongeschoold werk te kiezen in de hoop te voorkomen dat ik opnieuw ziek zou worden, reageerde hij begripvol. Hij vertelde dat er tijdens het traject ook aandacht was voor een gezonde werk-privébalans. Na alles wat er was gebeurd, gaf me dat een veilig en vertrouwd gevoel.

We kozen uiteindelijk voor een bedrijf waar volgens de jobcoach “heel veel mogelijk was.” Hij plaatste er al zeker tien jaar cliënten en op dat moment werkten er al twee met een autismeprofiel. De directeur had bovendien zelf een zoon met autisme. Het waren woorden die me vertrouwen gaven. Deze keer zat ik vast goed.