Negen

Ik zocht het bij mezelf. 

Het oude patroon werd geactiveerd.

Ik had vaker moeten gaan, langer moeten blijven, méér moeten doen. Aardiger en behulpzamer moeten zijn. Met andere woorden: ik had mijn plek moeten verdienen. Als ik méér te bieden had gehad, waren anderen wellicht bereid geweest me wat meer tegemoet te komen. Het was mijn schuld dat het was mislukt.

Maar het was niet mijn schuld.

Ik heb misschien wel voor het eerst in mijn leven precies gedaan wat ik kon. Niet meer, niet minder. Misschien doet de afwijzing daarom wel extra veel pijn.

Ik werk er al jaren hard aan om te stoppen met het camoufleren en compenseren van mijn autisme – wat nodig is om gezond te blijven.

Maar hoe word en blijf ik mezelf als ik als diegene niet mee kan doen?