Negenendertig

Een rouwproces waar geen einde aan komt. 

Dertig worden en beseffen dat ik misschien ook graag moeder wil worden. 

Zevenendertig worden en huilend mijn excuses aan mezelf aanbieden.

“Sorry Ilse, het spijt me, ik heb er alles aan gedaan, ik heb het alles gegeven, wel honderd keer, maar het is me niet gelukt.”

Bij mij hoef je niet aan te komen met de troostende woorden dat ‘het nog kan.’ Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat er niet genoeg tijd meer is om de liefde van mijn leven te vinden, voldoende vertrouwen op te bouwen om het samen aan te durven, vóór ik mijn vruchtbaarheid verlies. Daar heeft alles wat ik heb meegemaakt te diepe sporen voor nagelaten.

Toch voel ik nog hoop, wat het alleen maar moeilijker maakt. De zekerheid dat het niet gaat lukken, vind ik gemakkelijker te dragen dan de onzekerheid achter ‘misschien’.

Ik ben nooit bij een werkgever weggegaan met het gevoel dat ik iets verloor. 

Zij verloren mijn talent.

Maar ik draag de gevolgen.