Veertig

Dag 7,
7.00 uur wakker,
Kijk eens wereld, na 4 weken tussen 4:30-06:00 uur wakker worden lukt het weer!
Het voelt als uitslapen.
Niemand die het ziet.
Het is binnen afgekoeld van 27 naar 24 graden.
Ramen en deur open,
Beugel eruit,
Kopje thee,
Eten,
Volgende dosis, #31,
Beugel erin.
Voelen hoe de emotie brandt.
Schrijven, ik wil schrijven,
Maar niet de hele dag Ilse.
Neem pauzes, want schrijven doet goed én vraagt veel.
Put jezelf alsjeblieft niet onnodig uit.
Oké, pauzes.
Wat kan ik doen?
Wat kan ik doen om de dop op tijd terug op de colafles te draaien?

Een kussen vasthouden
Tekenen, nee, vormen tekenen
Een stukje lezen
Mijn glas water bijvullen
Muziek luisteren

Schrijf het op, want straks kun je er niet meer bij.
Als je geconcentreerd hebt zitten schrijven, weet je het niet meer.
Schrijf het op een post-it.

Wil je even naar buiten Ilse?
Wat beweging,
Vóór de temperatuur oploopt tot 30 graden,
Vóór de wereld wakker wordt,
En gaat genieten.
De terrassen zitten nog niet vol, dus je wordt niet geconfronteerd met de gezelligheid van anderen. De vanzelfsprekendheid van verbinding en moeiteloos samen kunnen zijn.
Oké, laat ik het proberen.
Wat is er nodig?

Lichte, luchtige kleding
Zonnebrandcrème
Zonnebril
Een flesje water

Kijk, wereld, kijk eens hoe goed ik nog voor mezelf zorg!
Niemand die het ziet.

Ramen en deur dicht,
23,5 graden,
Echt zin had het niet.

Onderweg,
Gezinnen met jonge kinderen,
Kijk weg Ilse, kijk maar de andere kant op.
Op goede dagen een bron van vreugde. Toekijken hoe ze lachend achter duiven aan rennen, wijzen naar de jonge eendjes die in het water springen of gewoon vol verwondering om zich heen kijken. Zij begrijpen het beter dan de meeste volwassenen.
Niet vandaag Ilse.
Kijk maar weg.
Ik voel het gewicht bij iedere stap, maar de pijn verplettert me niet.
Ik kan ‘m dragen.

Hoe meer ik schrijf, hoe meer er naar boven komt.
Het geeft niet,
Laat maar komen,
Neem je tijd.
Hoe voel ik me als het er eenmaal staat?