Vierenzeventig

Toen brak de coronapandemie uit. Mijn opleiding stopte plotseling, het duurde even, maar uiteindelijk werden de lessen online hervat. De eindtoets werd vervangen door een alternatieve opdracht, waar ik met vlag en wimpel voor slaagde.

Het belangrijkste onderdeel, de baanbemiddeling, daar ging het mis. Die bleek te bestaan uit een jaar toegang tot een vacaturedatabase en de mededeling dat ik me kon melden zodra er in mijn regio een vacature was. Die was er niet. En die kwam er niet.

Mijn hoofd schreeuwt nog steeds hard dat ik toen voor mezelf op had moeten komen. Hier gebeurde totaal niet wat van tevoren was beloofd.

Maar ik bevroor.

Door corona had de opleiding langer geduurd dan verwacht. Het gevolg was dat mijn uitkering stopte vóór ik klaar was. Het UWV was niet langer verantwoordelijk voor mijn re-integratie en ik had betrokkenheid gemist. Nadat de financiering was geregeld, had ik nooit meer iets gehoord. Moest ik nu gaan bellen omdat ik vond dat de opleiding zich niet aan de afspraak had gehouden?

Waarschijnlijk.

Maar het lukte me niet.

Ik stortte in. 

Ik heb een week lang in bed gelegen en de ogen uit mijn kop gejankt.