Vijfennegentig

Ik schreef een sollicitatiebrief en werd uitgenodigd voor een videobelgesprek met maar liefst vier mensen en mijn relatiemanager.

De organisatie bleek een speciale afdeling te hebben voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Zo konden beide partijen in alle rust met elkaar kennismaken. Ze vertelden dat het programma begon met een training waarin het werk werd uitgelegd. De werkinstructies waren zo op papier gezet dat iemand zonder voorkennis ze zou moeten kunnen begrijpen. Dat klonk alvast goed.

De taken van het aanspreekpunt hadden ze verdeeld. Er was iemand die meer op de mens was gericht en iemand bij wie je terecht kon voor werkinhoudelijke vragen. Voor mij niet ideaal, maar het leek me geen onoverkomelijk probleem.

Rustige werkplekken waren er, maar binnen de organisatie werd niet met vaste plekken gewerkt. Het team op de afdeling waar ik terecht zou komen was echter niet groot, dus ik maakte me geen zorgen dat ik iedere dag stress zou hebben omdat ik ergens moest werken waar het te rumoerig was. Vooral niet nadat ik had gevraagd of ik met een noise-cancelling koptelefoon op mocht werken. Ja, dat was geen probleem.

Verder beschikte de organisatie over interne jobcoaches. Alle kandidaten werden aan een coach gekoppeld om samen te onderzoeken wat iemands kwaliteiten waren en welke vaardigheden er eventueel misten om uiteindelijk naar een passende afdeling en functie te kunnen doorstromen. Die jobcoach zou een en dezelfde persoon blijven, ook als je was overgeplaatst, wat mij na alle vorige ervaringen als muziek in de oren klonk. 

Nou, dit leek me toch een fantastische werkplek, of niet?