Zesennegentig

Werk, poging #6

Het nadeel was dat ik nog een aantal maanden moest wachten voor ik kon starten. Gelukkig pakte dat eens een keer in mijn voordeel uit. Het uitzendbureau had namelijk een kort project voor me: het archief van een bedrijf digitaliseren, oftewel dossiers scannen.

Het was precies wat ik nodig had om tot mezelf te komen. In positieve zin saai, repetitief werk in een prettige omgeving. Deze keer klopte alles. De werkplek was rustig, een relatiemanager legde op de eerste werkdag uitgebreid uit wat de bedoeling was, inclusief hoe en waar ik de bestanden moest opslaan. Werkinhoudelijk was hij mijn aanspreekpunt en als er iets anders was, kon ik bij de dames op kantoor terecht.

Ik heb er een supertijd gehad. In de pauzes mocht ik als vanzelfsprekend aansluiten. Veel had ik niet te zeggen, maar daar maakte niemand een probleem van. Wat ik wel lastig vond, was dat er veel over kinderen werd gepraat, iets wat voor mij misschien niet was weggelegd. Ondanks dat het af en toe stak, heb ik er óók van genoten. In de verhalen van de jonge moeders zat nu eenmaal heel veel liefde.