Zesentachtig

Ik herinner me het moment waarop ik mijn moed verloor nog goed.

Ik was rustig aan het werk toen er opeens uit het niets keihard muziek te horen was. Ik schrok zo erg dat het meteen code rood was. Ik stond trillend op en stormde met tranen in mijn ogen naar buiten.

Frisse lucht.

Even tot mezelf komen, want wat was er net in godsnaam gebeurd? Waarom deed het me zoveel? En wat moest ik nu doen?

Terug op mijn werkplek kwam er meteen een collega naar me toe die zich verontschuldigde en uitlegde dat het niet kwaad was bedoeld. Het was gewoon hun manier om af en toe stoom af te blazen.

Ik staarde hem aan.

Serieus?

Hij deed wat je volgens mijn signaleringsplan juist NIET moest doen.

En ik kon op dat moment niet in gesprek.

Ga alsjeblieft weg.