Zevenenveertig

Ik wil niet meer bang zijn, maar ik ben het wel. Het kost me moeite mijn verhaal te laten staan. Nog iedere dag wil ik mijn blog verwijderen, mezelf verstoppen, verdwijnen.

Bang voor nog meer ontkenning
Onbegrip
Oordelen
Ongevraagd advies, goedbedoeld, maar niet-helpend
Of overmatige bezorgheid van anderen

Maar het kan niet meer.
Het gewicht van mijn verhaal is te zwaar geworden.

Woorden van Hannah Gadsby uit haar voorstelling Nanette zijn blijven hangen:

“I just don’t have the strength to take care of my story anymore. I don’t want my story defined by anger. All I can ask is just please help me take care of my story.”

Of vrij vertaald door mij: ik heb de kracht niet meer om mijn verhaal alleen te blijven dragen en verdedigen. Woede is niet de kern van mijn verhaal. Het enige waar ik op hoop, is dat ik het niet langer alleen hoef te dragen.

Woorden die nog steeds inspireren.

Toch blijf ik bang dat niemand het wil lezen zoals het is, zoals ik het heb verwoord, omdat mijn pogingen om te vertellen hoe het was vaak werden afgekapt, omdat het al snel te negatief of te zwaar werd gevonden, hoeveel positiviteit ik er ook doorheen probeerde te rijgen.