Zesenveertig

Ik begin beter te begrijpen waarom ik dit zo graag wil, mijn verhaal delen. 

Om schaamte los te laten
Schuldgevoel van me af te schudden
Angst te verminderen
Ongemak aan de wereld terug te geven
Gemakkelijker voor mezelf op te kunnen komen

Want ondanks alles ben ik niet bitter geworden, niet degene die bij dit soort oordelen:  

“Je stelt je aan.”
“Jij wilt niet werken.”
“Je moet gewoon wat zelfverzekerder worden.”
“Je hebt vast niet om hulp gevraagd.”
“Niet genoeg je best gedaan.”

boos HOUD JE MOND schreeuwt.

Nee.

Dat is niet wie ik ben, niet wie ik wil zijn.

Ik ben degene die met opgeheven hoofd wil leren zeggen: 

Dat is jouw mening. Hier, ik bied je de kans om mijn verhaal te lezen. Als het je mening niet verandert, prima, je bent vrij om te vinden wat je vindt. Mag ik je dan wel vragen je opmerkingen voor je te houden? Tenzij het je bedoeling is om me te kwetsen en het me nog moeilijker te maken dan ik het al heb. Wie wil jij zijn? Denk daar eens over na. Ik wens je verder nog een fijne dag.