Zevenenzestig

Zal ik het maar doen? Opschrijven hoe het me op de arbeidsmarkt is vergaan? 

In 2017 studeerde ik met een jaar studievertraging af. Eigenlijk cum laude, maar de erkenning heb ik officieel niet gekregen. Ik voldeed aan alle voorwaarden, behalve de studieduur. Die was zes maanden te lang geweest. Ik lach er nog steeds om – als een boer met kiespijn.

Het voelde alsof mijn keuze om na de diagnose – ein-de-lijk – mijn gezondheid op de eerste plaats te zetten werd afgestraft. Een voorbode van hoe de maatschappij op mij zou blijven reageren. Als ik me niet aanpaste aan hoe het was bedacht, kwam ik er steeds net niet.

Ps. Leuk ook, hoe ik erachter kwam. In de auto onderweg naar de uitreiking had ik nog uitgesproken dat ik niet zeker wist of ik cum laude was geslaagd. Mijn dierbaren waren het erover eens: vast wel. Tijdens het fotomoment werden zij door een docente ingelicht – ik niet. Toen de studenten die cum laude waren geslaagd naar voren werden geroepen, maakte mijn hart een sprongetje. Zou het?! Nee. Toen zij weer zaten, was het: “Er is nog iemand die bijna…” Hoe ik naar voren ben gelopen, weet ik niet. Ik herinner me niets van het moment waarop ik mijn diploma kreeg en de gigantische bos bloemen die het blijkbaar moest verzachten (?). Ik herinner me wel hoe ik trillend de zaal verliet, mijn diploma uit mijn handen liet vallen, de papieren over de vloer gleden en hoe een docente het niet kon laten om te zeggen: “Wat had ik nou gezegd?! Goed vasthouden!” Typisch. Niemand had oog voor mijn binnenwereld. Wel voor hoe het hoorde te gaan, niet voor hoe het echt ging.