Honderdeen

Ik deed mijn verhaal bij de relatiemanager van het uitzendbureau. Deze keer kreeg ik erkenning: “Nee, zo kunnen ze niet met jou omgaan.”

Ze kwam langs en we gingen in gesprek met de teamleider die het spijtig vond hoe het was gelopen. Ze kwam vooral met uitleg. Het was een grote organisatie. Verandering hoorde erbij. Dit soort dingen konden gebeuren. Mensen praatten nu eenmaal, dat konden ze niet voorkomen, etc.

Ik miste iemand die zei: dit had niet mogen gebeuren. In plaats daarvan draaide het gesprek al gauw om de vraag: Ilse, wat heb jij nodig om hiermee om te kunnen gaan? Ik hield er het gevoel aan over dat er werd gedacht dat ik vaardigheden miste, wat me diep raakte.

Voor mij voelde het alsof er gaten in de vloer zaten, waardoor ik steeds struikelde en gewond raakte. De organisatie keek niet samen met mij of en hoe die konden worden gerepareerd, maar bood me in plaats daarvan een oneindige voorraad pleisters aan met de onuitgesproken verwachting dat ik kon leren om niet te vallen.