Tweeëntwintig

De huisarts kwam af en toe op huisbezoek. Hij wilde mijn moeder spreken, die niet meteen beschikbaar was. Tijdens het wachtten, besloot hij een praatje met me te maken.

De vraag kwam uit het niets.

“Zeg, hoe gaat het eigenlijk met die sociale angst van jou?”

Verbijsterd kreeg ik er geen woord uit.

“Ja, daar moet je je nou echt eens een keer overheen gaan zetten!”

Pardon?

Ik zou graag terug in de tijd willen, zodat mijn sterke zelf op kon komen voor de lieve meid die daar stond te overleven en door niemand werd gezien. Om haar te troosten. Waar haalde hij het lef vandaan om in mijn eigen huis onder die omstandigheden zo waardeloos met me om te gaan!

Ik moet nog steeds over een drempel om met psychische klachten naar de huisarts te gaan, ook al heb ik ondertussen ervaren dat het ook héél anders kan. Ik ben nog steeds dankbaar voor iedere positieve ervaring – hoe klein ook.