Eenenvijftig

Ik deelde ook moedig dat het contact met mijn ouders moeizaam verliep. Het leek me goed om open te zijn, zodat mijn aanspreekpunt wist wie hij voor zich had. Niet omdat ik er uitgebreid over wilde praten, maar om bewustzijn te creëren. Je maakt nu eenmaal makkelijker contact met me als je bijvoorbeeld zonder verwachting vraagt of ik plannen heb voor de feestdagen in plaats van er maar vanuit te gaan dat ik het ook wel met familie zal vieren zoals de meeste mensen.

Hij sneed me meteen de pas af.

“Als je het gesprek aangaat, komt het vast wel goed.”

Hij wilde het niet horen.
Mijn verhaal mocht er niet zijn zoals het was.
Het ‘probleem’ moest worden opgelost.